‘Dat warme welkom, het gevoel dat je erbij hoort, dat is zo waardevol.’

Via ‘Bakkie Troost’ nu MaxMobiel-medewerker

Gepubliceerd: 3 oktober 2025

De manier waarop Jan Koekkoek uit Egmond aan den Hoef bij PostaanZee kwam is best bijzonder. En misschien komt dat wel vaker voor dan we denken. Hij kwam voor wat troost en medeleven, en nu is hij chauffeur van de MaxMobiel.

Toen Jan en zijn vrouw hier een jaar of vier geleden kwamen wonen, hadden ze het helemaal voor elkaar. Een mooi huis (wel wat te klussen nog), maar in een dorp waar ze allebei een (jarenlange) connectie mee hadden. ‘Ik kwam hier al vanaf eind jaren zestig’, vertelt Jan. ‘Mijn eerste brommertje had ik hier…’ Jan zijn vriendin, later zijn vrouw, had hier in Egmond wat familie ‘op strand’. Dus Jan zat hier destijds elk weekend en elke vakantie. ‘Het idee was om, wanneer we allebei gepensioneerd zouden zijn, hier naartoe te verhuizen.’ Dat gebeurde ook, maar toen sloeg het noodlot toe. Jans vrouw overleed plotseling en Jan kwam in een diep donker dal. ‘Daar moet je zelf uit zien te komen, dat weten en begrijpen we allemaal. Maar als er dan mensen zijn die je daarbij helpen – en blijven helpen, ook na verloop van tijd – is dat wel heel waardevol’, aldus Jan. ‘Die mensen vond ik hier bij PostaanZee. Onder andere, want ook het buurtje waar ik woon heeft mij heel erg gesteund. Terwijl ze mij amper kenden. Ik woonde er nog maar net, maar kreeg van alle kanten steun en werd overal bij getrokken. Dat is dan wel het verschil met een dorp of grotere stad waar wij oorspronkelijk vandaan kwamen.’

Jan moest na verloop van tijd de draad weer zien op te pakken en hij zag een oproep voor afwashulp bij PostaanZee. ‘Daar ging ik maar eens op af, want ik begreep ook wel dat ik zelf initiatief moest nemen om weer mee te kunnen doen. Ik ontmoette bij PostaanZee Wil (Koper, red.) en nog wat mensen en dat klikte meteen. Echter, die afwashulp was niet meer nodig, er kwam al een vaatwasser…’

Bakkie Troost
Penny (Biere, red.) zag echter zo geregeld mannen (of vrouwen) met verdriet langs komen bij PostaanZee, dat ze een nieuw initiatief bedacht: Bakkie Troost, bedoeld voor juist die mannen (en vrouwen) die alleen zijn achtergebleven en weer hun weg moeten zoeken. Daar helpt een gesprek met mensen die kunnen invoelen wat jij voelt natuurlijk wel bij. Jan stapte daar op af en zie daar, hij krabbelde langzaam weer op uit het dal. Nam, en neemt, ook deel aan de gezamenlijke (internationale) maaltijden en daar haalt hij weer nieuwe contacten en gezelligheid uit.

Via Hetty (van Gent, red.) kwam Jan terecht bij de MaxMobiel-brigade. Geregeld rijdt hij nu met dat elektrische autootje mensen door het dorp en beleeft daar, net als zijn passagiers, veel plezier aan. ‘Je kunt met weinig moeite zoveel doen voor een ander, en je hebt er zelf ook heel veel voldoening van’, aldus Jan. ‘Dat is wat ik zo waardeer aan de mensen bij PostaanZee: het heeft niet voor niets Compassie in Actie als missie. Ze zijn en blijven voortdurend op zoek naar mensen die het moeilijk(er) hebben in de samenleving. Daar hebben ze een goed oog voor. In de korte tijd dat ik hier actief ben heb ik zoveel steun ondervonden, me zo welkom gevoeld en zoveel plezier beleefd, daar zijn eigenlijk geen woorden voor om het te beschrijven wat je daaraan hebt. Dat is wat je in een dorp meemaakt. Een ander zou misschien denken, waar bemoeien ze zich mee, maar ik kan dat heel erg waarderen die oprechte belangstelling.’

Na wat fysiek ongemak de afgelopen periode gaat Jan sinds deze week weer op pad met ‘zijn’ MaxMobiel. Was het autootje wel geschikt voor hem eigenlijk? ‘Nou, je zegt het zelf al. Ik ben 1 meter 98 lang en dat autootje is echt niet groot. Maar het paste gelukkig.’ En zoals Jan in dat autootje past, past PostaanZee bij al die mensen, die net als Jan, wel wat steun kunnen gebruiken. Of gewoon voor de gezelligheid langs willen komen. Het past eigenlijk altijd.